Driemaal was

Jij ging vreemd,
terwijl ik bij
een ander was.
De schuld kleeft,
wanneer ik
mijn handen was.
Het hart zwaar,
wilde dat ik
die ander was.
Maar wat is, is is.


Gedichtje over figuurlijke ontrouw (verwijdering, uit elkaar groeien), waar verwijt tevens schuld betekent. En waar het verlangen weer geliefden te zijn prevaleert. Maar zonder investering blijft alles wat zou kunnen zijn zoals het is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.